top of page
  • Pascal Maas

Martinique


Martinique, maandag 26 februari 2007

Martinique betekent in veel opzichten een overgang: andere taal, andere munteenheid, andere voorzieningen (joepie, pain au chocola, kaas, echte supermarkten en douches!), andere gasten. David en Margje zetten ons in hun huurauto-tje met een enorme hoeveelheid boodschappen op de kade af, alwaar Luyt en Diek ons al staan op te wachten. Hun eerste ervaring aan boord is "debuggen": alle boodschappen ontdoen van karton en papier, erop schrijven wat wat is en de spullen in alle hoeken en gaten opbergen, terwijl op een lijst wordt bijgehouden wat waar ligt. Zonder gemor ondergaat het bezoek deze behandeling, waarna ze ons ook nog te eten geven in het nabije restaurant.


Dinsdag 27 februari 2007

We gaan de oostkust van Martinique verkennen. De windward side. Dit is het enige eiland in de Carieb waar aan de windkant veel ankerbaaien zijn en waar voor de kust riffen liggen. Je kunt tussen de riffen en het vaste land doorzeilen en die baaien bereiken. Qua navigatie nogal lastig en dat is te merken, met name aan het aantal boten dat hier komt: niemand, op een enkele lokale Fransman na. Maar voor de ervaren wadvaarder, die niet alleen rekening moet houden met onzichtbare, verplaatsende zandbanken, maar ook nog met stroming, is dit geen probleem. Die riffen verplaatsen zich tenminste niet! Na een onstuimige tocht, deels tegen veel wind in, draaien we vol vertrouwen de baai in bij "Petit Grenade": de eerste goede ankerplaats, volgens de pilot, en net diep genoeg. Wel eerst door de riffen. Van een afstand is het rif één grote schuimmassa waar de oceaangolven op beuken, maar dichterbij wordt een smalle opening zichtbaar. We glippen erdoor. Dan gaat de dieptemeter naar 2,0 meter. Er zou hier toch genoeg water moeten zijn? De meter gaat naar 1,8. Bonng, een zachte, maar onmiskenbare trilling gaat door het hele schip. Aiaiai, we zijn vastgelopen! Met 20 knopen passaat in de rug aan lij vastlopen is niet de meest handige situatie. Dus de motor vol achteruit en de bemanning in het zijwand laten hangen. Gelukkig, we drijven langzaam achteruit. Maar wat nu? Een goede oefening in "on-the-fly-navigation" volgt. De schipper stippelt in no time een nieuwe route uit naar een plek waar het zeker wel diep genoeg is, terwijl de schipperse strak koers houdt tussen alle klippen door.


Na al deze opwinding slijten we onze tijd met boekjes lezen, veel thee en veel bijkletsen. Helaas minder met snorkelen, omdat het water hier niet zo helder is als we inmiddels gewend waren. We zoeken nog een andere baai op in de hoop op meer zicht, maar slechts het uitzicht boven water verandert. Wel zien we twee kreeften en een opgeblazen blowfish, allemaal gevangen in een kreeftenkooi. Bij het ankerop gaan krijgen we nog een verrassing. Er blijkt zich een groot stuk ijzerwaar in de ketting te hebben geknoopt. Diek stort zich te water en met gevaar voor eigen lijf en leden bevrijdt hij de Wateraap van dit obstakel, waarbij hij - dit dient vermeld te worden - gewond raakt aan zijn vinger.


Maandag 5 maart 2007

De week wordt afgesloten met een toer rond het eiland. In een huurauto-tje rijden we richtinig Fort de France (de hoofdstad) en volgen de Route de la Trace. Die brengt ons in een geweldige botanische tuin vol met fascinerende tropische bloemen, hagedisjes en kolibries. Daarna doen we een poging de Mont Pelée te beklimmen, maar na een paar minuten begint het zo hard te stortregenen dat we omkeren. Tja, het heet niet voor niets een tropisch REGENwoud... De rest van de dag lopen we in slechts onze badpakken rond. Een bezoekje aan een rumfabriek en met name het proeven van de rum warmt ons weer wat op. De avond spenderen we in St. Piere, de vroegere hoofdstad totdat die vrijwel geheel verwoest werd tijdens de vulkaanuitbarsting in 1902. De sporen daarvan zijn inderdaad nog goed te zien. Het humeur van de mensen heeft daar echter niet onder geleden. We worden uiterst vriendelijk van een uitstekend Creools maal voorzien.

Recent Posts

See All

Oversteek Spanje - Bretagne

La Coruña, Spanje, 10 augustus 2007 Nog even de zon niet loslaten, dat was de bedoeling van het via Spanje naar huis zeilen, in plaats van rechtsstreeks uit de Azoren het kanaal en de regen in. Die op

Commentaires


bottom of page